Wirusy najczęściej odpowiedzialne za infekcje u biorców przeszczepów zidentyfikowano już dawno. Należą one przede wszystkim do rodziny Herpesviridae. Przeciwciała przeciwko wirusom HSV 1, HSV 2, VZV, EBV czy wreszcie CMV wykryć można u dużego odsetka populacji ogólnej. U biorców przeszczepów, u których aktywność układu immunologicznego tłumiona jest przez leczenie immunosupresyjne infekcja pierwotna lub reaktywacja zakażenia tymi wirusami reaktywacja zakażenia tymi wirusami może mieć poważne skutki. Badania serologiczne wykazały, iż około 90 % populacji ogólnej przebyło objawową lub bezobjawową infekcję wirusem HSV. Reaktywacja tego zakażenia dotyczy 10 -15 % wcześniej zakażonych. Jest znacząco wyższa u pacjentów po przeszczepach - nawet u 50 % do 66 % biorców nerki w okresie 5 – 14 dni po transplantacji. [1.] U 5 % do 10 % pacjentów po przeszczepie nerki dochodzi do reaktywacji zakażenia wirusem ospy wietrznej/półpaśca (VZV). Infekcja cytomegalowirusem (CMV) ujawnia się z kolei u 20 % do 60 % wszystkich biorców przeszczepów. W ostatnim czasie pojawiło się lub przybrało na znaczeniu kilka nowych wirusów aktywujących się u biorców przeszczepów. Niektóre z nich, takie jak poliomawirusy BK czy JC oraz herpeswirusy HHV – 6 i HHV – 7 znane są już od wielu lat ale zyskały niedawno na znaczeniu głównie z powodu zastosowania coraz nowszych, silniejszych leków immunosupresyjnych. Niedawno zidentyfikowane nowe wirusy oddechowe takie jak ludzki metapneumowirus, bokawirus oraz poliomawirusy KI czy WU poddawane są dokładnym badaniom oceniającym ich znaczenie w transplantologii.